دریافت نوبت
متن مورد نظر خود را جستجو کنید

آموزش سلامت بیمارستان فارابی

سوپروایزر آموزش سلامت: سمیه مشهدی فراهانی
کارشناس پرستاری

تلفن داخلی: 2430
 
سیاست های آموزش سلامت در بیمارستان فارابی، ارتقا سلامت است. ارتقا سلامت در سه حیطه ارتقا سلامت بیماران و همراهان، ارتقا سلامت کارکنان و ارتقا سلامت جامعه عمل می کند.
 

سیاستهای کلی آموزش با بیمار با محوریت دفتر پرستاری:

- مدیریت و نظارت هدفمند بر آموزش بیماران و همراهان
- تعیین  و تامین نیازهای آموزشی بیماران(نیازسنجی آموزش به بیمار، اجرا و تامین نیازهای آموزشی)
- مشارکت در پیشگیری و ارتقا سلامت در سطح جامعه

آموزش به بیمار در واحدها مدیریت و تامین منابع انسانی و مادی و نظارت و نظارت مشارکتی مثل کارگروه ها می باشد. اجرای آموزش به بیمار همانند فرآیند پرستاری شامل نیازسنجی آموزشی، تعیین الویت های آموزشی، تعیین روش و رسانه ی مناسب، اجرای آموزش، اثربخشی و ثبت مستندات است.

سیاست های کلی آموزش به بیمار با محوریت پرستاری: 

سیاستهای کلی آموزش به بیمار ، همراه و ارتقا سلامت:

- مدیریت هدفمند آموزش برای بیماران و همراهان در راستای ارائه خدمات پرستاری
- تعیین و تامین نیازهای آموزشی بیماران بخشهای بستری و واحدهای سرپایی و پاراکلینیکی و آموزش به منظور ارتقاءکیفیت خدمات و تسریع در روند بهبودی و خودمراقبتی
- مشارکت در پیشگیری و ارتقاء سلامت در حیطه جامعه
 

مدیریت هدفمند آموزش برای بیماران و همراهان در راستای ارائه خدمات پرستاری:

– تعیین سوپروایزر آموزش سلامت و مسئول آموزش همگانی
- شناسایی و اولویت‌بندی سالانه نیازهای آموزشی بیماران و همراهان در سطح بیمارستان و در کلیه بخش‌ها بر اساس خدمات تخصصی، بیماریهای شایع هر واحد، احساس نیاز و سطح دانش گیرندگان خدمت و نوع مراقبت های پرستاری
– تشکیل کارگروه درون بخشی و بیمارستانی هر 3 ماه یکبار
- پیش بینی منابع مالی و تسهیلات آموزشی مورد نیاز بخش و پیشنهاد آن به کارگروه بیمارستانی
- تامین اعتبار لازم جهت تهیه رسانه ها  و وسایل آموزشی لازم توسط مدیران ارشد سازمان
– برنامه ریزی و مشارکت در تهیه محتواهای آموزشی معتبر، استاندارد و متناسب با نیازسنجی انجام شده و اولویت های خاص
– نظارت بر اجرای آموزش به بیماران در بخش های بستری و سرپایی از طریق راندهای مدیریتی 
– ارزیابی اثر بخشی آموزش های ارائه شده به بیماران هر سه ماه یک بار با استفاده از چک لیست معتبر و روش های استاندارد( بخشهای بستری و سرپایی و اورژانس)
– ارائه گزارش نتایج سنجش اثربخشی آموزش های ارائه شده به کارگروه بیمارستانی، کارگروه بخش های بستری و معاونت محترم درمان
- اجرای برنامه های اصلاحی تدوین شده در کارگروه و  بررسی مجدد اثر بخشی اقدامات اصلاحی انجام شده
– پایش و بازبینی مستمر برنامه های آموزش به بیمار در جهت ارتقاء کیفیت آموزش
– مشارکت در توانمند سازی آموزشی پرسنل در راستای پروتکل های اصول برقراری ارتباط و آموزش به بیمار با سوپروایزر آموزشی
– اولویت بندی و تدوین دستورالعمل های خودمراقبتی بیماران با مشارکت متخصصین در بخش های بالینی
– برنامه ریزی، تدوین و اجرای برنامه های پیشگیری و ارتقاء سلامت در حیطه جامعه
– آموزش همگانی بیماران در خصوص سرطان، دیابت و پرفشاری خون در هفته های سلامت
– تعیین واحد و مسئول مراقبت در منزل برای انجام فعالیت های لازم طبق نظر معاونت محترم درمان برای اطمینان از اثربخشی آموزش ها و رفع اشکالات آموزشی بعد از ترخیص و معرفی خدمات بازتوانی و توانبخشی به بیماران نیازمند
– کسب اطمینان از اثربخش بودن آموزش ها و رفع مشکلات خودمراقبتی و پیگیری موارد بازتوانی و توانبخشی از طریق تماس با بیماران پرخطر
– پاسخگویی به سئوالات آموزشی بیماران از طریق در اختیار گذاشتن شماره تلفن واحد آموزش سلامت 
 

تعیین و تامین نیازهای آموزشی بیماران بخشهای بستری و واحدهای سرپایی و پاراکلینیک بیمارستان، آموزش به منظور ارتقاء کیفیت خدمات و تسریع در روند بهبودی و خودمراقبتی:

- تعیین رابطین فعال با شرح وظایف مشخص جهت نظارت و ارتقاء آموزش به بیمار در هر بخش
- تعیین و اعلام نیازسنجی های انجام شده بیماران به کارگروه هر بخش و مشارکت پرسنل و پزشکان در تهیه، تایید، بازنگری و توزیع رسانه های آموزشی تهیه شده بر اساس نیازسنجی آموزشی سالانه
- ارزیابی نیازهای آموزشی هر بیمار بر اساس فرم ارزیابی اولیه و ارائه آموزش بر اساس دستورالعمل خودمراقبتی
- ارائه حداقل‌های ضروری آموزش‌های خودمراقبتی در بدو و طول بستری  به صورت چهره به چهره به بیمار/ همراه و ثبت آن در گزارش پرستاری
- استفاده از روش ها و رسانه های آموزشی مناسب برای تثبیت آموزش(روش: آموزش چهره به چهره و گروهی و رسانه مانند پمفلت، تراکت، فیلم و غیره)
- ارائه حداقل موارد آموزشی حین ترخیص به روش ترخیص ایمن یا Smart توسط کادر پرستاری و ثبت آن در دو برگ راهنمای ترخیص و تحویل رونوشت خوانای آن به بیمار
- برگزاری کارگروه های درون بخشی به صورت فصلی و انجام اقدامات اصلاحی
- نظارت مستمر سرپرستاران  بر ارائه آموزش به بیمار، اجرای دستورالعمل های خودمراقبتی، ارزیابی و توانمند سازی پرسنل
- مشارکت مستمر در اجرای برنامه های ارتقاء سلامت جامعه و کارکنان
 

مشارکت در پیشگیری و ارتقاء سلامت در حیطه جامعه:

- اجرای مصوبات کارگروه بیمارستانی آموزش به بیمار در خصوص بیماری های سرطان، دیابت و پرفشاری خون در هفته های سلامت
- تدوین دستورالعمل، برنامه عملیاتی و روش اجرایی پیشگیری و ارتقاء سلامت در حیطه جامعه در حد امکانات و منابع
- مشارکت در برنامه های ارتقاء سلامت بیماران/همراهان/جامعه و کارکنان در روزهای مناسبتی سلامت و مصوبات کارگروه بیمارستانی آموزش سلامت
- تامین بودجه و اعتبارات لازم از طریق مصوبات کارگروه آموزش به بیمار
 

سیاستهای آموزش‌های خودمراقبتی بیمار:

- نیازسنجی و تعیین اولویت‌های آموزشی
- تعیین شیوه‌ها و تدابیر آموزش به بیمار 
- تامین منابع مورد نیاز
- نظارت بر اجرای برنامه‌ی آموزش به بیمار
 

نیازسنجی و تعیین اولویت‌های آموزشی:

- نیازسنجی گروهی (تعیین نیازهای آموزشی عمومی و نیازهای آموزشی خودمراقبتی) 
- نیازسنجی فردی (تعیین نیازهای فردی علاوه بر نیازهای آموزشی گروهی)
نیازهای آموزشی بیماران با توجه به نوع فعالیت تخصصی و سطوح دانش گیرندگان خدمت و مراقبت‌های مورد نیاز  در بخشهای مختلف بر اساس بیماریهای شایع هر بخش/ خدمات هر واحد، توسط کارگروه آموزش به بیمار شناسایی و الویت‌بندی شده و پس از تایید مدیر پرستاری، پیگیری تامین امکانات اجرایی شود. انواع شیوه‌ها و رسانه‌های رایج شامل چهره به چهره، استفاده از پمفلت و جزوات آموزشی، نمایش فیلم آموزشی و برگزاری کلاسهای آموزشی است.
نیازهای آموزشی به دو دسته نیازهای گروهی (آموزشی عمومی و نیازهای آموزشی خودمراقبتی) و نیازهای فردی تقسیم می‌شود که در ابتدای هر سال از طریق جلسات هم اندیشی سوپروایزر آموزش به بیمار، سرپرستاران، مسئولین آموزش به بیمار بخش‌ها/ واحدهای درمانی زیر نظر مدیر پرستاری استخراج و تعیین می‌شود. همچنین پرستار به طور مستقیم بر بالین بیمار، نیازهای فردی آموزشی بیمار را به طور مستقل نیازسنجی و تعیین می‌نماید.
پس از استخراج نیازهای گروهی واحدها، اولویتهای برنامه‌های آموزش خودمراقبتی و  عمومی با روش و رسانه مورد نظر به تفکیک واحدهای بستری و سرپایی(درمانگاه، پاراکلینیک و اتاق عمل ها) تعیین و ابلاغ می‌شود. 
نکته: با توجه به این که تمام برنامه های خودمراقبتی با توجه به نیازهای هنجاری بیماران توسط تیم متخصصص تدوین و به عنوان مرجع استفاده می‌شود سالیانه حداقل یک تا دو برنامه بسته به اولویت‌های آموزشی (Must to, better to know, best to know) در هر واحد تولید می‌شود.  
نکته: تیم کارشناس شامل پزشک مرتبط، سوپروایزر آموزش به بیمار، پرستار، کارشناس تغذیه و غیره می‌باشد.
هر شش ماه تکالیف هر واحد در خصوص تکمیل محتوا و رسانه تعیین شده توسط  سوپروایزر آموزش به بیمار پایش می‌شود.
 

نیازهای گروهی بیماران:

الف- نیازهای آموزشی عمومی

- نیازهای آموزشی عمومی بر اساس نوع فعالیت تخصصی واحد یا بخش، سطوح گیرندگان خدمت 
- استخراج نیازهای آموزشی بیمار با توجه به موقعیت‌ها، مشکلات و پروسیجرهای بخش یا واحد سرپایی/پاراکلینیکی و حداقل‌های ضروری آموزش به بیمار و نیازسنجی از طریق جمع آوری نظرات تعدادی از بیماران واحد

ب- نیازهای آموزشی خودمراقبتی

- استخراج و الویت بندی آمار مراجعین بخشهای بستری بیمارستان فارابی به تفکیک شیوع بیماری و به تفکیک بخش و واحددرمانی، پروسیجر یا خدماتی که هر واحد دارد. جهت تدوین برنامه‌های آموزش خود مراقبتی براساس گروه‌های بیماران.
- جمع آوری نظرات کارشناسی سرپرستاران و رابطین کلیه واحدها در ارتباط با تعیین عناوین اولویت‌های آموزشی هر واحد با توجه به نیازهای هنجاری محسوس و تقاضا شده بیماران در جلسات هم اندیشی به علاوه روش و رسانه ارائه آموزش.

نیازهای آموزشی فردی:

- نیازهای آموزشی فردی (مددجو/خانواده/مراقب) با توجه به نیازهای هنجاری آنان، در بدو ورود/یا بالین آنها توسط پرستاران/کارکنان نیازسنجی می‌شوند. و نیازهای آموزشی فردی آنان توسط پرستاران در فرم ارزیابی اولیه ثبت می‌شود.
- با توجه به ویژگی‌های بیمار، بیماری یا پروسیجر و غیره تعیین روش، رسانه آموزش توسط پرستار ارائه و در فرم گزارش پرستاری ثبت می‌شود.

تعیین شیوه ها و تدابیر آموزش به بیمار:

- با توجه به ابلاغ الویتهای نیازهای عمومی و خودمراقبتی هر واحد، روش و رسانه‌ی مناسب پیشنهاد شده است. علاوه بر رسانه‌های موجود پرستار به صورت فردی بیمار را ابتدا ارزیابی اولیه کرده و براساس سطح سواد، سن، گویش روش مناسب آموزش را، انتخاب میکند که رایج‌ترین روش آموزش چهره به چهره و سپس آموزش گروهی است.  پرستاران و آموزش دهندگان براساس محتوای خودمراقبتی، آموزش‌های لازم را به بیمار ارائه می دهند. آموزش‌های حداقلهای ضروری آموزش به بیمار، بدو ورود، زمان اقامت یا بستری و هنگام ترخیص (به روش ترخیص ایمن یا SMART و ABCDT) بایستی توسط آموزش دهنده(پزشک و پرستار و ...) به روش آموزش چهره به چهره ارائه شود. مصادیق حداقل‌های ضروری آموزش به بیمار به تفکیک واحدها (بخش هاهای بستری، سرپایی- درمانگاهها و پاراکلینیک و اتاق های عمل) سالیانه ابلاغ می شود. واحدها ملزم به اجرای آن هستند.

تامین منابع مورد نیاز:

منابع آموزش به بیمار به دو دسته منابع محتوایی و منابع مالی تقسیم می‌شود که منابع محتوایی توسط گروه متخصص تدوین و تولید می‌شود و منابع مالی به روش‌های ذیل تهیه می‌شود.
الف- بودجه مورد نیاز برنامه‌های عملیاتی مرتبط با آموزش با بیمار تعیین، سپس از طریق مدیریت بیمارستان تایید و تامین می‌شود. 
ب- سوپروایزر آموزش سلامت، انتشارات مورد نیاز واحدها (کتاب، فیلم، پوستر، پمفلت، موارد دیجیتال و غیره) را تعیین و درخواست می نماید.  مدیریت بیمارستان  پس از تایید و تعیین بودجه، اقدام به تامین این انتشارات می نماید.

نظارت بر اجرای آموزش به بیمار:

نظارت بر اجرای برنامه های آموزشی بیماران در چند سطح انجام می شود:
- نظارت بر مدیریت آموزش به بیمار واحدهای پرستاری، توسط سوپروایزر آموزش سلامت 
- نظارت روزانه سرپرستار (بر نحوه‌ی اجرای آموزش به بیمار و ثبت صحیح آن در پرونده) در بخش های بستری و سرپایی توسط سرپرستار
- سنجش فصلی اثربخشی آموزش به بیمار در بخشهای بستری و سرپایی، این سنجش از طریق  تکمیل دو چک لیست اثربخشی حین بستری با کد سند CH-PT-02  و  چک لیست مصاحبه تلفنی پس از ترخیص CH-PT-01 توسط رابطین آموزش به بیمار،  به دست می‌آید. 
- نظارت بر تولید محتوا، رسانه های نیازسنجی شده و نظارت بر نحوه مدیریت آموزش به بیمار با برگزاری کارگروه‌های درون بخشی
- نظارت مدیریتی در سطح تیم ارتقا سلامت از طریق برگزاری تیم ارتقاسلامت هر فصل یکبار
 
 
 
  • تاریخ انتشار : 1404/12/16 - 18:51
  • تعداد بازدید کنندگان خبر : 854
  • زمان مطالعه : 5 دقیقه

علل تشدید استرس در شرایط جنگی

۷ راهکار کاربردی برای کاهش خستگی روانی

در شرایط بحرانی مانند جنگ و روزهایی که استرس، نگرانی و اخبار ناگوار به طور مداوم در جریان است، بسیاری از افراد نوعی خستگی عمیق روانی را تجربه می‌کنند. متخصصان سلامت روان می‌گویند «فرسودگی روانی» حالتی است که در آن ذهن و احساسات فرد تحت فشار طولانی‌مدت قرار می‌گیرد و توان واکنش عاطفی و تمرکز کاهش می‌یابد. شناخت نشانه‌ها و استفاده از راهکارهای ساده اما مؤثر می‌تواند به کاهش این فشار و حفظ سلامت روان افراد و خانواده‌ها کمک کند.

۷ راهکار کاربردی برای کاهش خستگی روانی

فرسودگی روانی چیست و چرا در شرایط بحران ایجاد می‌شود؟

به گزارش روابط عمومی بیمارستان فارابی دانشگاه علوم پزشکی تهران، فرسودگی یا خستگی روانی حالتی است که در اثر قرار گرفتن طولانی‌مدت در معرض استرس و فشارهای روانی ایجاد می‌شود. در چنین شرایطی، ذهن برای مدت طولانی در وضعیت هشدار قرار می‌گیرد و به مرور دچار تخلیه انرژی روانی می‌شود.
قرار گرفتن مداوم در معرض اخبار ناگوار، نگرانی درباره آینده، اختلال در خواب و احساس ناتوانی در کنترل شرایط از جمله عواملی هستند که می‌توانند احتمال بروز خستگی روانی را افزایش دهند. این وضعیت ممکن است به شکل بی‌حسی عاطفی، کاهش انگیزه و احساس پوچی بروز کند.
در این مطلب با علائم خستگی روانی و راهکارهای علمی برای کاهش استرس و بازیابی آرامش آشنا خواهید شد.

مهم‌ترین نشانه‌های خستگی روانی در بزرگسالان

کارشناسان سلامت روان تأکید می‌کنند که توجه به علائم اولیه می‌تواند از تشدید این وضعیت جلوگیری کند. برخی از مهم‌ترین نشانه‌های فرسودگی روانی عبارت‌اند از:
  • بی‌حوصلگی و کاهش انگیزه برای انجام فعالیت‌های روزمره
  • اختلال در خواب مانند بی‌خوابی یا خواب بیش از حد
  • بی‌اشتهایی یا پرخوری عصبی
  • کاهش واکنش‌های عاطفی و احساس بی‌حسی
  • تحریک‌پذیری و عصبانیت زودهنگام
  • کاهش تمرکز و دشواری در تصمیم‌گیری
  • احساس بی‌معنا بودن یا پوچی

نشانه‌های فشار روانی در کودکان

کودکان نیز در شرایط استرس‌زا ممکن است نشانه‌هایی از فشار روانی نشان دهند. والدین باید به این علائم توجه کنند:
  • گریه‌های مکرر یا کاهش شادی و خنده
  • بی‌علاقگی به بازی یا فعالیت‌های معمول
  • وابستگی بیش از حد به والدین
  • کابوس‌های شبانه و اختلال خواب
توجه به احساسات کودکان و ایجاد فضای امن عاطفی می‌تواند نقش مهمی در کاهش اضطراب آن‌ها داشته باشد.

چرا بدن و ذهن در برابر استرس طولانی خسته می‌شوند؟

از نظر روان‌شناسی، قرار گرفتن طولانی‌مدت در شرایط استرس‌زا باعث فعال ماندن مداوم سیستم هشدار بدن می‌شود. این وضعیت می‌تواند منجر به خستگی ذهنی، کاهش انرژی روانی و اختلال در عملکرد شناختی شود. عوامل زیر بیشترین نقش را در ایجاد این وضعیت دارند:
  • استرس و نگرانی مداوم
  • کمبود خواب و استراحت کافی
  • مواجهه مکرر با اخبار و اطلاعات نگران‌کننده
  • تجربه غم یا سوگ‌های پی‌درپی
  • احساس ناتوانی در تغییر شرایط

چه عواملی باعث تشدید استرس در شرایط جنگی و بحران می‌شوند؟

در شرایط جنگی یا بحران‌های گسترده اجتماعی، فشار روانی افراد معمولاً بیشتر از شرایط عادی است. متخصصان سلامت روان معتقدند مجموعه‌ای از عوامل محیطی، اجتماعی و روانی می‌توانند شدت استرس و اضطراب را در چنین موقعیت‌هایی افزایش دهند. از مهم‌ترین این عوامل می‌توان به موارد زیر اشاره کرد

  • عدم اطمینانی به آینده: یکی از مهم‌ترین منابع استرس در بحران‌ها، احساس عدم قطعیت درباره آینده است. وقتی افراد نمی‌دانند چه اتفاقی در روزها یا هفته‌های آینده رخ خواهد داد، سطح اضطراب به طور طبیعی افزایش می‌یابد.
  • مواجهه مداوم با اخبار و تصاویر نگران‌کننده: دنبال کردن پی‌درپی اخبار بحران، تصاویر خشونت‌آمیز یا روایت‌های تلخ می‌تواند باعث فعال ماندن مداوم سیستم استرس در بدن شود و احساس نگرانی و خستگی ذهنی را تشدید کند.
  • اختلال در روال طبیعی زندگی: تعطیلی فعالیت‌های روزمره، تغییر در برنامه کاری یا تحصیلی و محدود شدن ارتباطات اجتماعی می‌تواند احساس بی‌ثباتی و فشار روانی ایجاد کند.
  • نگرانی برای امنیت و سلامت خانواده: در شرایط بحرانی، بسیاری از افراد به طور مداوم درباره سلامت، امنیت و آینده اعضای خانواده خود نگران هستند که این موضوع می‌تواند فشار روانی قابل توجهی ایجاد کند.
  • کاهش احساس کنترل بر شرایط: وقتی افراد احساس کنند که کنترل کمی بر شرایط اطراف خود دارند، احتمال تجربه اضطراب، ناامیدی و فرسودگی روانی افزایش می‌یابد.
  • فشار اقتصادی و اجتماعی: نگرانی درباره مسائل اقتصادی، شغل یا تأمین نیازهای زندگی نیز در بسیاری از بحران‌ها به عنوان عامل مهم تشدید استرس شناخته می‌شود.

شناخت این عوامل می‌تواند به افراد کمک کند تا واکنش‌های روانی خود را بهتر درک کرده و با استفاده از راهکارهای مناسب، فشار روانی ناشی از شرایط بحران را مدیریت کنند. 

۷ راهکار کاربردی برای کاهش خستگی روانی

متخصصان سلامت روان توصیه می‌کنند برای کاهش فشار روانی، چند اقدام ساده در برنامه روزانه گنجانده شود:
  1. استراحت دادن به ذهن گاهی لازم است فرد برای مدتی از فعالیت‌های ذهنی سنگین فاصله بگیرد و به بدن و ذهن خود فرصت بازیابی بدهد.
  2. محدود کردن دریافت اخبار دنبال کردن مداوم اخبار می‌تواند سطح استرس را افزایش دهد. بهتر است زمان مشخص و محدودی برای پیگیری اخبار در نظر گرفته شود.
  3. گفت‌وگو با دیگران صحبت کردن با دوستان یا اعضای خانواده می‌تواند احساس حمایت اجتماعی را افزایش دهد و از فشار روانی بکاهد.
  4. انجام فعالیت‌های ساده کارهای تکراری و ساده مانند مرتب کردن خانه یا رسیدگی به گیاهان می‌تواند ذهن را آرام‌تر کند.
  5. قرار گرفتن در فضای باز پیاده‌روی کوتاه، نور خورشید و هوای تازه تأثیر مثبتی بر خلق‌وخو و کاهش استرس دارد.
  6. تقویت ارتباط معنوی برای بسیاری از افراد، دعا، نیایش یا لحظات خلوت معنوی می‌تواند منبع آرامش و امید باشد.
  7. دریافت کمک تخصصی در صورت تداوم علائم یا تشدید فشار روانی، مراجعه به متخصصان سلامت روان می‌تواند بسیار کمک‌کننده باشد.

توجه به سلامت روان به اندازه سلامت جسم اهمیت دارد

کارشناسان تأکید می‌کنند همان‌طور که در شرایط بحرانی به ویژه جنگ از سلامت جسم خود مراقبت می‌کنیم، توجه به سلامت روان نیز ضروری است. آگاهی از نشانه‌های فرسودگی روانی و استفاده از راهکارهای ساده می‌تواند به افراد کمک کند تا آرامش بیشتری را در زندگی روزمره تجربه کنند و از آسیب‌های جدی‌تر روانی پیشگیری شود.

 

  • کد خبر : 317695
سید عباس قاضی میرسعید
تهیه کننده:

سید عباس قاضی میرسعید

0 نظر برای این مطلب وجود دارد

ارسال نظر

نظر خود را وارد نمایید:

متن درون تصویر را در جعبه متن زیر وارد نمائید *
تنظیمات پس زمینه